My Heart's Philosophy

डर लाई हिम्मत बनाउदैछु। दर्द लाई ताकत बनाउदैछु। मायाको अर्थ बुझेर होला ,  दुस्मन लाई साथी बनाउदैछु। मुटुमा छेडेझै हुन्छ सियोले तिम्रो याद आउँदा , न भोक , न निन्द्रा लाग्छ तिम्रो प्यार लाउँदा। नारायण त होइन , नारायणगोपाल को साथ छ। दु : ख लाग्छ खुब तर हाँस्न हँसाउनमा   साथीहरुको ठुलो हात छ।

  मानीसले मात्र मानीस पैदा गर्छ भने को थियो त्यो जस्ले मानीस बनायो? शिक्षा ज्ञानको परीभासा थियो खोइ कस्ले हो किन कागजको ब्यवसाय बनायो? भगवान एक समय मानब नै  थिए धर्म नैतीकतामा थियो खोइ कस्ले पहिलो मन्दिर बनायो? यौन जीवन दिने उत्कर्स थियो मायाको परिचय र अर्थ थियो कस्ले खोइ कहिले यौवनलाई  ब्यवसाय बनायो? रगत, हाड, मासु एउटै थियो सुख दु:ख सबैलाई  थियो तैपनी कस्ले खोइ किन भेदभाब गरायो ? जमिन सबैको साझा थियो हावा पानी सबैको एउटै थियो को थियो जस्ले किल्ला गाडेर 'देश' बनायो। निवस्त्र छ  जन्म निवस्त्र छ  मरण को थियो? जस्ले कपडा बनायो। रहर धेरै मानीसमा मानीस धेरै शहरमा आखिर को थ्यो त्यो जस्ले पैसा बनायो?

  म शरीर हुँ  मेरो एक आत्मा छ भन्ने सोचेथेँ भ्रममा रहेछु आजसम्म म त आत्मा रहेछु र मेरो एक शरीर रहेछ ।। म मन्दिर पनि जान्छु तर केही माग्दिन म केही पाएर  सुखी हुन्न  म सँग केही नभएर दुखी पनि हुन्न  ।। शरीरको सान्ती अरुले दिन्छ मनको सान्ती म आफैँमा छ पानीले कमलो हुन सिकायो र समयको बेगमा चट्टान फोड्न पनि ।। अनगिन्ती अंक हुँदा पनि सुन्य अती प्यारो र गहिरो लाग्छ ईन्द्रको स्वर्ग रे अनी अप्सराहरुपनी उनैका तर पनि सम्भुको मगन्ते भेष प्यारो लाग्छ ।। बिउ हेरेर फलको मिठास म भन्न सक्दिन तर अँध्यारो छाउँदा उज्यालो पनि हुन्छ भन्न सक्छु माया बुझ्न बुझाउन शब्दकोशले भ्याएन अनी बुझें  हावा र माया उही रहेछ छ, देखिन्न र त्यो बिना बाँच्न सकिन्न रहेछ।। जन्म त अन्त्य अनी मृत्‍यु सुरुवात रहेछ  ।। जन्म त अन्त्य अनी मृत्‍यु सुरुवात रहेछ  ।।

बाफ बनाइ सुर्यले सागरबाट पानी हिमालका काखमा पवनले ल्याइ पुर्याइ बर्खा बनी झम्झम पानी खोला सुसाउँछन अनी  ।।     संघर्ष गरी अनेकौँ थरी पुग्न आफ्नो जन्मथलो वरिपरी नदी, नाला बनिकन पानी अबिरल बगिरहन्छ सधैंभरी  ।। के यो माया हो? सागर र हिमालको कती टाढा भइकन पनि ताप, बायु, जल, आकाश र भुमी यि  पञ्चतत्व कै भरमा हिडिरहन्छ अनी  र यिनमै चलेको  मानब शरीर पनि ।। जीवन चक्र पनि यसै गरी  काल को भरमा छ सदा  उमेर छ कारक पनि  उही हो बाधक पनि  बच्चा, युवा अनी बयस्क बनी  कालैले लग्छ  बुढो भनी ।।

सहारा चन्द्रमा  सित छ चाहिँदैन माया तिम्रो हराउँदिन भावनामा म प्रित ताराहरु सित  छ  । । अब त म यहाँ भएर पनि छैन र तिमी नभएर पनि केही छैन मैले ताराको राफ ताप्न सिकिसकेँ । । हिडिरहँदा बाटो जिन्दगीको लड्छु अझै पनि तर बजारीएर पनि उठ्न सिकिसकेँ। । आँखाले जे जती हेर्यो त्यो आकाशमा  साँझ पख अनी कुरा गर्दा तिनसँग पूर्णता आभास हुन्छ र  हेरेरै तिनलाई अचेल यो मन भर्न सिकिसकेँ । । अनी थाहा छ? मैले त मन खोली तिनसँग बोल्न पनि  सिकिसकेँ। हो तिमी छैनउ तर पनि मैले हाँस्न अनी बाँच्न  सिकिसकेँ। । हो मैले  सिकिसकेँ। ।

यदी समय भावनामा बग्ने भए मानब दिमागको अधीनमा नरहे कस्तो हुन्थ्यो होला? पहाडको शान्ती, खोलाको अबिरलतामा पवनको बेगसँग बग्दा तरलतामा सुख अनी दु:ख एउटै, बाँच्दा सरलतामा कस्तो हुन्थ्यो होला? बोट बिरुवाले बोल्दा जनावरले सोध्दा यस्तै खाले प्रश्नको उत्तर माग्दा कस्तो पो हुन्थ्यो होला? जब माया प्रक्रितीसित अनन्तमनमा सबै धर्म र भगवान आफ्नै मनमा पर्मात्मालाई चिन्तन गर्दा स्वयंमा कस्तो हुन्थ्यो होला ?

  बितिरको यो जिन्दगी फिक्रिमा एउटा औँठी र सुनको सिक्रिमा, ताल पानीको त जाल माकुरिमा ल है हजुर पिरती बिक्रिमा। ।  नाता त छ खोइ के को? सम्बन्ध प्रगाड चाहनाले भरिएको दुधमा चिनी मिलाई घोलिएको माया  सम्बन्ध, उ कर्कलो म पातको छाँया सबै उस्तै छन यता दाँयाँ, उता बाँयाँ त्यसैले त हो बिक्रिमा माया।। मान्छे त अर्ब छन रे त मैले भेट्ने कत्तिलाई? जिन्दगीमा धेरै भए लाख जत्तिलाई,  ति मद्धे कती वटा त पिरती? गिन्ती त खिल्लीको सुरती, खोज्या त एउटा हो सारथी जनमभरको माया पिरती।।